JE HOEFT HET VERLIES NIET ALLEEN TE DRAGEN
Voor mama’s die verloren, maar nooit vergeten.
Verhalen, herkenning en steun voor vrouwen die een miskraam hebben gehad. Een plek waar je wordt gezien, waar je even mag zijn, waar je wordt gehoord en vastgehouden.
Herkenning
Verhalen van vrouwen die jou begrijpen.
Troost
Zachte woorden op het juiste moment.
Verbinding
Verlies hoef je niet alleen te dragen. We helen door te delen.
Informatie
Handvatten en hulp als je het nodig hebt.
ERVARINGSVERHALEN
“Dat ziet er niet goed uit” – deel 2
Je hebt al kunnen lezen hoe we erachter zijn gekomen een miskraam te hebben. Dit is deel 2. En geloof me: ik had vurig gewenst dat mijn verhaal niet twee delen nodig had om te kunnen vertellen, maar het tegendeel is helaas waar. Mijn eerste miskraam in 2023 is...
“Dat ziet er niet goed uit” – deel 1
Hoe begin je een verhaal dat zich schrijft als een hele, héle slechte film? Elke opening voelt als het intrappen van een open deur. Ik voel dat ik er moeite mee heb om mijn verhaal te delen, vooral omdat ik nog steeds niet wil dat het mijn verhaal ís. Maar dat is het...
Hoe het geluk van een ander je eigen verdriet kan raken
Het beloofde een mini babyboom te worden, deze zomer. Alle drie mijn schoonzussen verwachtten een kleintje, en ik zou de laatste zijn in de rij met onze uitgerekende datum in september. In mijn hoofd fantaseerde ik al over het voorjaar, waar we toch zéker wel een...
Wat is ‘miskraam’ eigenlijk een lelijk woord
Hoewel we allemaal weten wat er wordt bedoeld met een 'miskraam', vind ik het eigenlijk een ontzettend lelijk woord. Het impliceert dat je een kindje 'mis' hebt 'gekraamd'. Alsof je lijf iets fout heeft gedaan. Het gefaald heeft. Alleen het woord al kan eventuele...
Hoe het geluk van een ander je eigen verdriet kan raken
Het beloofde een mini babyboom te worden, deze zomer. Alle drie mijn schoonzussen verwachtten een kleintje, en ik zou de laatste zijn in de rij met onze uitgerekende datum in september. In mijn hoofd fantaseerde ik al over het voorjaar, waar we toch zéker wel een...
Terug in je lijf met yin yoga
Na voor een tweede keer uit verwachting te zijn geraakt, merkte ik op dat ik het contact met mijn lichaam totaal kwijt was. Door de hele medische kermis was mijn lijf überhaupt een dikke week niet van mezelf, maar ook de weken voorafgaand aan de miskraam leefde ik...
“Je weet tenminste wél dat je zwanger kunt raken!”
Een van de reacties die ik kreeg op mijn eerste miskraam. Goed bedoeld, maar pijnlijk. Het illustreert ook wel hoe onbegrepen de rouw en verdriet van een verloren zwangerschap is.
Ik ben Marieke, 31 jaar oud en moeder van een prachtige zoon Luca. Ik kan me geen leven meer zonder hem voorstellen, maar als we de feiten erbij nemen dan ben ik inmiddels drie keer in verwachting geweest. En ook twee keer uit verwachting. Twee miskramen die allebei zo ontzettend verschillend zijn geweest – en allebei op hun eigen manier een immense impact hebben gehad op mijn leven. Mijn kíjk op het leven. Maar ook mijn kijk op het verdriet. De stilte die elke miskramende moeder met zich meedraagt. De eenzaamheid. Mijn kijk op de zorg, die in geen enkel opzicht is ingericht op een miskramende vrouw. Maar ook de kijk op mezelf, en de hardheid die steeds meer plaats heeft gemaakt voor het zachte.
Ik hoop dat ‘Tussen Maan en Mama’ een plek mag zijn waar je je gehoord en gezien voelt. Niet te zwaar, maar zeker ook niet te luchtig. Dat we elkaar een beetje vinden in eenzaamheid en verdriet.
We hebben namelijk nog wat stappen te zetten als we de miskramende vrouw (en diens partner) echt tot steun willen zijn.
Waarvan akte.
We hoeven er niet
over te fluisteren.
Het verdriet mag er zijn.